Zawód lekarz ortopeda

Ortopedia, jako dziedzina medycyny, obejmuje obszarem swych zainteresowań wszelkie schorzenia i zaburzenia w funkcjonowaniu układu ruchowego człowieka. Ortopeda zajmuje się diagnozowaniem, leczeniem i rehabilitacją osób cierpiących na schorzenia kości, mięśni, stawów, etc. Lekarzem, bez względu na posiadaną przez niego specjalizację określa się osobę posiadającą niezbędną wiedzę i kwalifikacje zawodowe, zajmującą się badaniem stanu zdrowia pacjentów, rozpoznawaniem jednostek chorobowych i leczeniem ich lub zapobieganiem ich rozprzestrzeniania. W określonych przypadkach lekarz może prowadzić rehabilitację chorych, występować w charakterze eksperta w obszarze swojej specjalizacji, udzielać porad lekarskich, czy wydawać oficjalne orzeczenia na potrzeby instytucji i organów państwowych. Najwyższym celem osoby wykonującej zawód lekarza jest dbanie o stan zdrowia pacjentów – profesja ta wiąże się więc z wypełnianiem pewnego rodzaju misji społecznej, a jej podjęcie możliwe jest tylko i wyłącznie z powołania. Wysoki statut społeczny i powszechne poszanowanie dla zawodu lekarza wynagradza liczne poświęcenia i trudne warunki pracy z jakimi zmierzyć się musi osoba go podejmująca.

Lekarzem może nazywać się każda osoba, która posiada właściwe kwalifikacje, potwierdzone wymaganymi dokumentami do udzielania świadczeń zdrowotnych, w szczególności do: badania stanu zdrowia, rozpoznawania chorób i zapobiegania im, leczenia i rehabilitacji chorych, udzielania porad lekarskich, a także wydawani opinii i orzeczeń lekarskich, w zakresie swojej specjalizacji.

Dobrego lekarza powinna cechować odpowiedzialność, spostrzegawczość, sumienność, samodyscyplina, dokładność, odporność na stres, zdolność logicznego myślenia oraz umiejętność nawiązania kontaktu z pacjentem.

Dostęp do wykonywania zawodu lekarza specjalisty otwiera dyplom ukończenia wyższej uczelni medycznej na adekwatnym do wybranej specjalności kierunku. W przypadku studiów medycznych kształcenie trwa aż 6 lat, o rok dłużej niż na większości kierunków humanistycznych, technicznych, czy przyrodniczych. Prawo wykonywania zawodu, uprawniające do podjęcia praktyki zawodowej otrzymuje się jednak dopiero po ukończeniu tak zwanej specjalizacji (sytuacja podobna jak w przypadku aplikatury prawniczej), która obejmuje praktyki i zajęcia teoretyczne. Po spełnieniu tych dwóch wymogów absolwent otrzymuje tytuł dyplomowanego lekarza w danej specjalności. Może kontynuować także naukę w ramach specjalizacji II stopnia, lub pozostać w murach uczelni, zdobywając kolejne stopnie naukowe. Osoba zainteresowana pracą w charakterze lekarza musi odznaczać się także określonymi predyspozycjami i cechami personalnymi, takimi jak; odpowiedzialność, cierpliwość, nastawienie na najwyższe dobro pacjenta, etc.

Technikiem ortopedą może zostać osoba, która posiada wykształcenie średnie medyczne w zawodzie technik ortopeda.

Technikiem ortopedą jest również osoba, która:

  1. ukończyła technikum lub szkołę policealną publiczną lub niepubliczną z uprawnieniami szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technik ortopeda lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie technik ortopeda,
    lub
  2. ukończyła szkołę policealną publiczną lub niepubliczną z uprawnieniami szkoły publicznej i uzyskała dyplom technika biomechanika,
    lub
  3. uzyskała dyplom mistrza w zawodzie technik ortopeda.

Do zadań technika ortopedy należy:

  1. korzystanie z wiedzy z zakresu anatomii, fizjologii i fizjopatologii narządu ruchu w diagnostyce i projektowaniu przedmiotów ortopedycznych oraz sprzętu rehabilitacyjnego;
  2. projektowanie przedmiotów ortopedycznych i sprzętu rehabilitacyjnego;
  3. planowanie i realizowanie zadań związanych z zaopatrzeniem pacjenta w przedmioty ortopedyczne i sprzęt rehabilitacyjny;
  4. nawiązywanie kontaktu z osobą niepełnosprawną, jej rodziną, środowiskiem zawodowym i społecznym;
  5. instruowanie pacjenta o sposobach eksploatacji i konserwacji przedmiotów ortopedycznych i sprzętu rehabilitacyjnego;
  6. ocenianie potrzeb pacjenta, ustalanie sposobów zaopatrzenia ortopedycznego i metod rehabilitacji;
  7. współuczestniczenie we wczesnym usprawnianiu narządu ruchu pacjenta z protezą kończyny;
  8. wykorzystywanie nowoczesnych rozwiązań konstrukcyjnych, technologii, surowców i materiałów podczas projektowania przedmiotów ortopedycznych;
  9. dobieranie metod przetwarzania i obróbki surowców oraz materiałów wykorzystywanych w technice ortopedycznej oraz stosowanie gotowych elementów i półfabrykatów przedmiotów ortopedycznych w rozwiązaniach konstrukcyjnych;
  10. czytanie i sporządzanie rysunków, szkiców i schematów z zakresu protetyki ortopedycznej;
  11. pobieranie miar, wykonywanie odlewów gipsowych, dobieranie elementów i półfabrykatów do wykonania protez tymczasowych;
  12. wykonywanie montażu i demontażu oraz obróbki wykończeniowej przedmiotów ortopedycznych;
  13. posługiwanie się przyrządami i aparaturą pomiarową;
  14. użytkowanie maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji przedmiotów ortopedycznych i sprzętu rehabilitacyjnego;
  15. posługiwanie się dokumentacją lekarsko – techniczną i konstrukcyjno – technologiczną;
  16. dobieranie rozwiązań konstrukcyjnych przedmiotów ortopedycznych do biomechanicznych właściwości organizmu człowieka;
  17. dokonywanie okresowych przeglądów i napraw przedmiotów ortopedycznych;
  18. realizowanie procesu technologicznego;
  19. sporządzanie dokumentacji technologicznej przedmiotów ortopedycznych;
  20. modernizowanie standardowych konstrukcji przedmiotów ortopedycznych i sprzętu rehabilitacyjnego;
  21. stosowanie metod obróbki ręcznej i maszynowej materiałów stosowanych w produkcji oraz naprawach przedmiotów ortopedycznych i sprzętu rehabilitacyjnego;
  22. planowanie i organizowanie własnej pracy;
  23. sporządzanie kosztorysów, prowadzenie rozliczenia materiałów i czasu pracy;
  24. prowadzenie dokumentacji finansowej, ewidencyjnej i materiałowej;
  25. współpraca w zespole terapeutyczno – rehabilitacyjnym;
  26. przestrzeganie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska;
  27. organizowanie stanowiska pracy zgodnie z wymaganiami ergonomii;
  28. korzystanie z różnych źródeł informacji w celu doskonalenia umiejętności zawodowych;
  29. postępowanie zgodnie z zasadami etyki;
  30. stosowanie przepisów prawa dotyczących wykonywania zadań zawodowych;
  31. stosowanie przepisów prawa dotyczących działalności gospodarczej.

Zarobki lekarza w zależności od podjętej specjalności przekraczają zazwyczaj średnią krajową. Sytuacja ta przekłada się także na zarobki lekarza ortopedy.

Miesięczne wynagrodzenie lekarza uzależnione jest od specjalizacji, którą ukończył. Oto przykładowe średnie zarobki podane przed firmę HR Sedlak & Sedlak:

  • Lekarz ogólny: 3 600 zł.
  • Lekarz rodzinny: 5 600 zł.
  • Anestezjolog: 5 000 zł.
  • Lekarz chorób wewnętrznych: 5 000 zł.
  • Chirurg ogólny: 5 250 zł.
  • Ginekolog: 5 300 zł.
  • Kardiolog: 8 250 zł.
  • Pediatra: 4 900 zł.
  • Ortopeda: 4 500 zł.

Aktywuj biznes w Polsce

Przedsiębiorca, który rejestruje firmę, musi przypisać swoją działalność do określonego kodu w Polskiej Klasyfikacji Działalności, czyli wybrać kod PKD.

Kody są wykorzystywane w statystyce publicznej, ale mają też duże znaczenie praktyczne. Na przykład niektóre kody są powiązane z określonymi formami opodatkowania, obowiązkiem korzystania z kasy fiskalnej lub rejestracją VAT.

Wyszukaj taki kod, który najbardziej odpowiada temu, co chcesz robić. Wybierz jeden kod główny, czyli związany z działalnością, która powinna ci przynosić największe przychody, i dowolną liczbę kodów dodatkowych.

Co do zasady przedsiębiorcy mogą działać swobodnie. To znaczy, że nie potrzebują niczyjej zgody na prowadzenie konkretnej działalności.

Czasami jednak, aby prowadzić biznes, musisz mieć określone uprawnienia zawodowe posiadać określony sprzęt lub warunki lokalowe. Są też takie biznesy, które możesz prowadzić dopiero po uzyskaniu pozwolenia odpowiednich instytucji publicznych.

W tych przypadkach może ci być potrzebna licencja, koncesja, zezwolenie lub wpis do rejestru działalności regulowanej. Musisz się o nie postarać już po zarejestrowaniu firmy.

Obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego, którzy chcą wykonywać w Polsce działalność gospodarczą, mogą:

  • założyć w Polsce własną firmę jednoosobową lub dowolną spółkę handlową
  • świadczyć transgranicznie usługi – bez rejestrowania działalności w Polsce
  • założyć w Polsce oddział lub przedstawicielstwo.

Państwami członkowskimi UE są: Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Szwecja, Węgry, Włochy.

Państwami członkowskimi Europejskiego Obszaru Gospodarczego, poza państwami członkowskimi UE, są Norwegia, Islandia, Liechtenstein.

Własną firmę, dowolną spółkę handlową, oddział lub przedstawicielstwo mogą założyć w Polsce, także obywatele USA oraz Konfederacji Szwajcarskiej.

Umowy międzynarodowe Traktat o stosunkach handlowych i gospodarczych między Rzecząpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, sporządzony w Waszyngtonie dnia 21 marca 1990 r. oraz Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób umożliwiają zakładanie działalności gospodarczej przez obywateli Stanów Zjednoczonych Ameryki i Konfederacji Szwajcarskiej na takich samych zasadach, jak obywatele polscy.

Obywatele państw, które nie należą do Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego mogą:

  • założyć w Polsce własną firmę jednoosobową lub dowolną spółkę handlową, jeżeli mają tytuł pobytowy, który do tego uprawnia
  • założyć w Polsce spółkę komandytową, komandytowo-akcyjną, z ograniczoną odpowiedzialnością, prostą spółkę akcyjną i spółkę akcyjną
  • przystępować do spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością, prostej spółki akcyjnej i spółki akcyjną oraz nabywać i obejmować udziały lub akcje w tych spółkach
  • założyć w Polsce oddział przedsiębiorcy zagranicznego, jeżeli ratyfikowane umowy międzynarodowe podpisane z Polską nie wykluczają takiej możliwości.

Wykaz ratyfikowanych umów międzynarodowych można znaleźć na stronie Internetowej Bazy Traktatów, prowadzonej przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych.

Obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego, którzy chcą wykonywać w Polsce działalność gospodarczą, mogą:

  • założyć w Polsce własną firmę jednoosobową lub dowolną spółkę handlową
  • świadczyć transgranicznie usługi – bez rejestrowania działalności w Polsce
  • założyć w Polsce oddział lub przedstawicielstwo.

Państwami członkowskimi UE są: Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Szwecja, Węgry, Włochy.

Państwami członkowskimi Europejskiego Obszaru Gospodarczego, poza państwami członkowskimi UE, są Norwegia, Islandia, Liechtenstein.

Własną firmę, dowolną spółkę handlową, oddział lub przedstawicielstwo mogą założyć w Polsce, także obywatele USA oraz Konfederacji Szwajcarskiej.

Umowy międzynarodowe Traktat o stosunkach handlowych i gospodarczych między Rzecząpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, sporządzony w Waszyngtonie dnia 21 marca 1990 r. oraz Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób umożliwiają zakładanie działalności gospodarczej przez obywateli Stanów Zjednoczonych Ameryki i Konfederacji Szwajcarskiej na takich samych zasadach, jak obywatele polscy.

Obywatele państw, które nie należą do Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego mogą:

  • założyć w Polsce własną firmę jednoosobową lub dowolną spółkę handlową, jeżeli mają tytuł pobytowy, który do tego uprawnia
  • założyć w Polsce spółkę komandytową, komandytowo-akcyjną, z ograniczoną odpowiedzialnością, prostą spółkę akcyjną i spółkę akcyjną
  • przystępować do spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością, prostej spółki akcyjnej i spółki akcyjną oraz nabywać i obejmować udziały lub akcje w tych spółkach
  • założyć w Polsce oddział przedsiębiorcy zagranicznego, jeżeli ratyfikowane umowy międzynarodowe podpisane z Polską nie wykluczają takiej możliwości.

Wykaz ratyfikowanych umów międzynarodowych można znaleźć na stronie Internetowej Bazy Traktatów, prowadzonej przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych.

Wzory umów dla pracodawców

Wzory umów oraz kompendium wiedzy dla każdego małego przedsiębiorcy. Zobacz umowę o dzieło https://www.icg-group.com/wzory-umow/umowa-o-dzielo/

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *